Człowiek za kosmitą

„Jak to się w ogóle wymawia?”

To niemal zawsze pierwsze pytanie. ETeext, dwa sklejone e, wleczące się x… Czytano mi to jako „i-text”, „i-te-ext”, a nawet „e-twekst” — niezła próba. Odpowiedź w zapisie fonetycznym to /iː.tiː.kst/. Innymi słowy: E.T. wymawiane po angielsku, jak kosmita, a potem, jeśli znasz trochę angielskiego, wychodzi coś w rodzaju „EE-tee-ekst”. Wymawiaj, jak chcesz!

Mały kosmita w logo nie jest więc kaprysem grafika: to deklaracja. Od dziecka fascynują mnie UAP — zjawiska, które kiedyś nazywaliśmy UFO, zanim temat stał się poważny. Pewnego dnia ktoś stamtąd, z góry (jeśli istnieją — odpowiedź pozostaje nierozwikłana), być może zechce ostylować swoje teksty. Tymczasem zbudowałem narzędzie dla nas, Ziemian.

Od początków informatyki do gigantycznych robotów — i do małych znaków

Ale przedstawmy się. Nazywam się Denis C.d.muro (kto umie szukać, ten znajdzie moje nazwisko). Od dziesięcioleci sprawiam, że maszyny robią precyzyjne rzeczy.

Najpierw roboty. Absolwent rocznika 1984 jednego z nielicznych wówczas we Francji kierunków robotyki przemysłowej, spędziłem lata 80. i 90. na wdrażaniu CAD 3D, gdy prawie nikt nie wiedział, co to jest — w Michelin, w firmach wszelkiego rodzaju, u szwajcarskich zegarmistrzów, a potem w firmie, gdzie opracowałem pierwsze w Europie gigantyczne 5-osiowe centrum obróbcze do wytwarzania ogromnych elementów drewnianych o długości 36 metrów.

Następnie założyłem francuską firmę produkującą duże elementy kompozytowe za pomocą robotów 5-osiowych, dla klientów takich jak Airbus, Bénéteau czy Sagrada Família. Później uruchomienie zrobotyzowanej jednostki produkcyjnej w Stambule, a potem dwanaście lat handlu międzynarodowego z Luksemburga.

Przy okazji poznałem pierwszą wersję Microsoft Word — w czasach, gdy nie była jeszcze dostępna we Francji (dzięki moim ówczesnym szefom w Strasburgu, geniuszom CAD/CAM w swoich czasach). I gdzieś w połowie lat 90. moje pierwsze kroki w Internecie z modemem 9600 bodów. Narzędzia do pisania, sieć i ja znamy się od dawna.

Przed tym wszystkim był rok 1985: spadochroniarz w 11ᵉ RPC, 11e régiment parachutiste de choc. — jednostce elitarnej, trochę więcej niż „wojskowej” — której dewiza nigdy mnie nie opuściła: « Qui ose gagne » — Kto się odważy, wygrywa.

Iskra

Życie jednak nie kreśli tylko prostych linii. Od 2017 do 2024 roku trudne wydarzenia sprawiły, że odłożyłem wszystko na bok. Siedem lat poświęconych temu, co najważniejsze. Gdy ten rozdział się zamknął, jedno było jasne: chciałem znów tworzyć.

Iskra pojawiła się podczas przeglądania generatorów „stylizowanego tekstu” — prawdziwa frustracja użytkownika. Przestarzałe narzędzia, przeładowane reklamami, popsute akcenty, znaki dobrane byle jak. A przecież tekst, który wklejasz do artykułu czy wiadomości, to kwestia precyzji: właściwy znak, we właściwym miejscu, wyświetlający się wszędzie. Po życiu spędzonym na sterowaniu maszynami z dokładnością do dziesiątej części milimetra, zajęcie się znakami co do punktu kodowego miało w sobie coś oczywistego.

Tak narodził się ETeext: dopracowany generator tekstu, pomyślany wielojęzycznie od pierwszego dnia — dziś w 13 językach, który traktuje akcenty z należnym im szacunkiem. Zbudowany samodzielnie, od początku do końca, przy użyciu nowoczesnych narzędzi, którymi dysponuję — prowadzonych z tą samą starannością co moje dawne maszyny.

A skoro o językach mowa: żyję po francusku, pracuję po angielsku od lat 80., radzę sobie po włosku — i zostało mi kilka wspomnień ze szkolnego niemieckiego, który pozdrawiam z daleka. Gdy trzeba było zdecydować, czy ETeext będzie mówić jednym językiem, czy wieloma — i czy poprawna obsługa liter akcentowanych naszych języków jest nienegocjowalna — pytanie właściwie się nie pojawiło.

Poza tym jestem przyznającym się do tego człowiekiem od wszystkiego: gitara, science fiction, podróże, jazz, lektury po angielsku. A jeśli któregoś wieczoru spojrzysz w górę i coś niewyjaśnionego przetnie niebo… pomyśl o mnie.